EPILOGUE
Abvee and Jen decided to go to the canteen. “ai, salamat! Makakakain din!” abvee said “uo nga ang hirap ng math ano?” sabi ko pa! “ai, ang ganda ng palabas kagabi noh?” sabi pa niya at patuloy na nagkwento at tuwang-tuwa naman ako habang nagkukwento siya. Matagal tagal na rin kaming naglalakad ng marating naming ang hagdan. Nakatingin lang ako sa kanya dahil patuloy siya sa pagsasalita, “at alam mo bang” napatigil siya ng Makita ang lalaki na nakatayo sa ibabang parte ng hagdan. Ilang beses pa lang nakikita ni abvee ang mukha niya pero tandang tanda na niya ang mukhang iyon. “Jen” biglang dugtong niya sa sinasabi niya “bakit?” patay malisya akong tumingin sa direction ng tinitignan ni abvee. Nakita ko siya. Ang lalaking kay tagal ko ng minahal. Na sugat sa puso ko na dala-dala ko pa rin magpahanggang ngayon. Namula ang mukha niya ng magtagpo ang mga mata namin. Tumungo ako. Ni ayaw kong Makita ang mukha niya. Eto namag si abvee ni hindi sumunod na parang alam na ang mangyayari. 3 steps lang ang layo ko sa kanya ng biglang, “Jen wait” sa wakas nagsalita si Anthony na sapat na marinig ko kahit mahina lang ang pagkakakabigkas. “how are you?” tanong pa niya. Hindi ako sumagot. “I’m sorry” at boom, bigla na lang tumulo ang mga luha ko. Nakita niya na nagpapahid ako ng luha, tumaas ako at muling nilampasan siya pero nahawakan niya ang isa kong braso, “Anthony” na lang ang nasabi ko na puno ng galit. Mabilis na lakad ang ginawa ko. Pumasok ako sa loob ng classroom. Buti walang tao dahil lunch brake noon. “jen wait” hinatak niya ulit ako, not that strong but enough for me to stop. “what for Anthony?” sabi ko “I’m sorry” he repeated what he said. Ang sarap marinig mula sa taong mahal na mahal mo. Lahat ng galit na naipon ay biglang nawala. “let’s talk” sabi pa niya “Anthony please” at medyo lumayo ako sa kanya “jen I know its my fault” sabi ni Anthony “salamat naman at alam mo!” galit na sigaw ko sa kanya “jen” sabi niya pero I interrupted it “Anthony for god’s sakehindi pa ba sapat ang tatlong taon na pagdurusa ko?” sabi ko while crying “jen, I thought” Anthony said “you thought what? Na okay lang sakin na isnabin mo ako sa harap ng maraming tao! Ipahiya ako sa buong mundo na iton si Jen anonuevo eh tatanga tanga at mahal na mahal ka! The time you walked away from me is the greatest downfall of my life!” galit nag alit na sabi ko sa kanya. “jen please let me explain” Anthony na halatang galit na din. “explain what? At ano pang purpose its NOTHING na! non-sense!” sabi ko pa. tumahimik ng saglit. “bakit hindi ka dumating?” I know he knows what I’m talking about, “I was with you till 5 o’clock, I’m looking from afar. Doon ko napatunayan na mahalagang mahalaga ako sa’yo at hindi ako deserving sa pagmamahal mo na yan dahil hinding hindi ko yan masusuklian” sabi niya habang palapit sakin. “alam ko, alam mo bang parang binibiyak lagi ang puso ko sa tuwing nakikita kita. Now I feel that I have nothing to be proud of dahil hanggang ngayon eh nakatali pa rin ako sa ala-ala mo!” sabi ko pa ulit sa kanya. “I’m sorry, I thought mas makakabuti na layuan kita para hindi ka masaktan, pero I’m wrong, mas lalo pala kitang nasaktan” at niyakap niya ako. Punong-puno ng pagmamahal at sinseridad. “I’m sorry but I have to leave you today, again…” he whisphered. His breath tastes like a new mint leaf in my mouth, were so close that I almost breathe what he breath out. He was about to kiss me, “no! Because you’re going to hurt me again.” Sabi ko “do you still?” he asked. I know he’s pertaining to that if I love him still. I nodded. “always ton-ton, always” I just whisphered. “I’m sorry I’m going to leave…” now he is crying. He placed his hands to my face and his thumb is wipping away my tears “I’m used to it, but please, let me have you in my heart” I said “you may, and please, hintayin mo ako ha, hanggang makalimutan na rin kita” he said and his face came nearer no our noses are together. “I’ll keep it till I’m immune to the pain, sana nga isang araw mamanhid na lang ako para hindi na ako iiyak ng dahil sa’yo” I whisphered. Then we kissed. The first time, his lips are together with mine, the sweetest and the most fruitful of all sacrifices I did before.
No comments:
Post a Comment