To Kiss In The Dark: Chapter 4

CHAPTER IV:
So Close yet...

Pasado ala - 6 nang umaga. Aalis na ang mga magulang ni arthur. "apo, magpapakabait ka kay papa, ha?" pagbibilin ni Utao sa apo. nakasakay  na sila noon sa kotse. "arthur, ang apo ko ha" parang galit na sabi ni ryuichi "opo, papa!" sagot ni arthur "ingat po kayo!" paalam ni tadase at nagflying kiss naman si jake. "oh, aalis na kami" paalam ni miki. "ate, sina papa at mama ha, ingat kayo" paalam ni arthur at umalis na nga ang mga pauwi nang probinsya. "oh, pano ba yan jake, sino ang gusto mong magbantay?" tanong ni arthur "ako na po tito, tutal, katatapos lang naman nang exams natin" sagot ni tadase "sigurado ka? hindi mo makikita ang mga legs ni ms. eiri ngayong araw" panunukso pa ni arthur sa pamangkin "ayos lang yon to, ngayon lang naman eh, pakitignan na lang para sa'kin" sagot ni tadase. "luko - lukong bata" sabay batok sa kausap. "jake" tinawag niya ang anak, at humalik dito "sige, aalis na si papa" paalam nito sa anak. "pasalubong!" sabi pa ni tadase at naglakad na si arthur papuntang owara.

"Good morning sir Herikawa" bati ni yuki kay ryu nang pumasok ito ng principal's office, kasama niya ang mga president ng iba't ibang club ng owara. "good morning, what can I do for you?" ryu asked at isinenyas nya na maupo sila yuki sa chair na nasa harapan nang table niya. "ahm sir, i just want you to read upon this resolution we, members of different clubs, have agreed upon" at iniabot niya ito kay ryu. "tell me a brief description about this, ms. kamishiro" ryu is reading the papers but he also wants to hear it from yuki. "actually sir, the resolution is about clubs of owara. we are asking for assistants from the school administration. by this way we can encourage the old and new students of owara to join clubs., moreover, the resolution also requests to add increase on their salaries. this may enliven the clubs and the studentry of owara" she explained.

That Afternon, right after the classes have ended, yuki and nadeshiko went to the central park. "eto yung sinasabi ko sa'yong lugar ate nadeshiko" sabi ni yuki "great yuki!" papuri nito sa pinsan. "malapit lang ito sa bahay, malawak, accessible to all parts of nagano, at may palaruan pa, Thanks baby" dugtong pa nito. pinuntahan nila yung bahay na malapit sa park na may nakalagay na "for rent" sign. kinausap nila ang may - ari at nirentahan nila agad iton dahil mura lang naman ang renta. maayos pa naman ang bahay. maganda pa ang pintura ang kailangan na lang ay magmukhang kaaya - aya sa mga bata. "we have a lot of things to do" sabi ni nadeshiko "tatawag ako ng back - up this weekend" sabi pa ni yuki. "talaga? it'll be great" masayang sabi ng pinsan "but i have to warn you, they eat a lot" dugtong ni yuki. tumawa si nadeshiko.

"Hindi pwedeng laging ganito!" sabi ni arthur. "alam ko po yun, pero saan naman natin siya iiwan?" tanong ni tadase. napaisip si arthur. wala siyang idea. "may two weeks ka para mag - isip nang paraan arthur" sabi ni miki "two weeks? ate! baka matanggal ka sa trabaho niyan" pagaalala ni arthur "wag ka ngang paranoid, alam ko sinasabi ko, tsaka naka vacation leave ako, kaya ayos lang yun" sagot ng ate niya. "two weeks" ulit ni arthur "papa, papa" tawag ni jake. lumapit ang ama. niyaya siyang manuod ng tv nang anak. tuwang tuwa ang ama sa anak habang tumatawa ito. nakikita niya ang sarili sa anak. pati ang kababawan nito sa mga jokes ay nakuha nito. ang paraannang pagtawa. tumingin sa kanya ang anak at ngumiti. binuhat niya ito at iniupo sa kanyang hita at payuloy silang nanuod. yapos yapos niya ito. makalipas ang ilang minuto nilang panunuod, nakatulog na si jake. binuhat siya ng ama at inihiga sa kama. hindi makatulog si arthur sa kakaisip nang paraan kung paano ang magiging lifestyle nilang mag - ama pagkatapos nang dalawang linggo. isa pa ay iniisip niya ang nalalapit nang pagpasok nang kanyang anak. malaki - laki na rin naman ang kanyang naipon pero hindi niya maiwasang mag worry. ayaw niyang maging failure sa mata nang anak niya. gusto niyang panindigan ang anak na kahit anong hirap ay kakayanin niya. nagbalik siya sa sarili nang maramdaman niya na niyapos siya nang anak niya. tinitigan niya ito. nagulat siya. tila may nakitang di inaasahan. lalo tuloy siyang hindi nakatulog. tumingin siya sa labas nang bintana at bumulong "chiharu"

Naganap ang malaking club meeting sa gymnasium. Si yuki ang pangunahing speaker at talagang nagpakita nang interest ang mga estudyante pati na rin ang mga guro. natapos ang meeting bago ang lunchbreak.abal si yuki sa pag - iisip kung sino ang kukuning adviser ng radio club. ni hindi niya naintindihan ang mga lecture ni sir asamoto nung hapon na iyon. nakatingin lamang siya dito at nakangiti, siguro to hide that she is not interested with today's lecture and she is thinking of something important. pagnakikita siya nang guro na nakatingin siya ay nahihiya siya. nang matapos ang clase, "kamishiro, do you have a minute?" tanong ni arthur bago pa siya makalabas nang classroom. kinabahan si yuki in an instant. tumango ito at sumunod sa guro. "hintayin nyo ako ha?" bilin pa nito kina arle at koichi. nakita niyang naghihintay si arthur sa labas nang faculty rom. nilapitan niya ito "sir, bakit po?" tanong niya. "kamishiro, i just noticed that you are spacing out while im teaching, am i boring for you?" tanong ni arthur "no sir!" mabilis na sagot ni yuki. nagulat man si arthur ay hindi niya ito pinakita. "sorry sir, i'm just thinking of something, sorry" pageexplain niya "whatever it is kamishiro, please focus more, i want you to always listen to me, only to me" sabi niya. nagulat si yuki at halata ito sa reaksyon niya. pati si arthur ay nagulat sa sinabi niya. "well, then, thanks!" sabi pa ni arthur at binuksan niya ang pinto nang faculty "sir?" takang tanong ni yuki "thanks, because you said Im not boring" sabi nang guro and he smiled. "ahm sir" tawag ni yuki at napabalik si arthur sa may pinto nang faculty "ahm, sir, pwede po ba kayong magdinner sa bahay tonight?" tanong niya "huh?" na lang ang nasabi ng guro "ahm, its an invitation from my mom, its her birthday today" pangangatwiran niya. arthur smiled again "bakit ba hindi ko mahindian itong si yuki" sabi niya sa sarili "sure thing, i'll drop by at 7 if it's alright" he said "thanks" na lang ang nasabi ng dalaga at tumalikod ito sa guro "chiharu!" bulong ni arthur habang natakbo palayo si yuki. "bilis" sabi ni arle kay yuki at tumakbo silang lahat pababa nang building. "anong meron yuki?" tanong ni reno "basta, tayo na sa park" na lang ang sinabi niya at nagtakbuhay silang lahat papunta sa park. ipinakita ni yuki ang bahay na gagawin nilang prep school. "wow! prep school" sabi ni arle "drop by kayo sa sabado ha, tulungan nyo kami ni ate" sabi ni yuki "bakit di na lang tayo mag - overnight nang friday?" suggestion ni hero na sinangayunan naman na barkada. niyaya niya ang mga barkada sa kanila, pero tumanggi sila, baka daw kasi di na sila payagan sa friday pag gabi na sila umuwi ngayong araw. "tita, pasensya na po, may aatendan po kasi si ryu na meeting, eh isinama po ako, happy birthday po, babawi na lang po kami" sabi ni nadeshiko. nagbeso ito sa tita at sa pinsan nang maabutan ito bago siya lumabas nang pinto. malungkot si hikari pero nang niyapos siya nang anak, ay kuntento na siya "mama, happy birthday po" at hinalikan niya ito.

"Tadase, jake" tawag ni arthur sa dalawa matapos magbihis. "papa, bakit po?" tanong ni jake "aalis lang si papa saglit ha" sabi nito sa anak. "ikaw na muna ang bahala dito ha tadase, wag kang matutlog hanggat wala ako" bilin nito sa pamangkin "opo!" sabay na sagot nang dalawa. iniwan niyang naglalaro nang playstation ang dalawa sa living room. ilang metro lang ang layo nang bahay niya sa mga kamishiro. dala dala niya ang isang regalo para sa ina ni yuki. Nagdoorbell siya. actually kinakabahan siya at baka nandon ang barkada ni yuki. si yuki ang nagbukas nang pinto. "good evening po, pasok po sir" sabi nito sa bisita. lalong lumakas ang kabog sa dibdib ni arthur. nang makarating siya sa salas ay nagulat siya, walang tao doon. "ah, actually po, kayo lang po ang bisita ni mama, di kasi sila pinayagan" paliwanag ni yuki at talagang nakahinga nang maluwag ang guro. Lumabas mula sa kusina si hikari, nakita niya ang binata "magandang gabi ijo, pasensya ka na sa abala" sabi nito "ah, wala po yun ma'am" natatawang sabi ni hikari "tita hikari na lang" dugtong pa niya "ah, sige po, tita" nahihiyang sabi ni arthur taht somehow made yuki's face red. "ma! sir! kakain na po" yaya ni yuki. sumunod naman sina hikari at ang bisita. Ilang putahe lang ang nandoon, pero lahat ay mukhang masarap. "ahm, si sir kamishiro po?" wala sa lob na tanong ni arthur. medjo nakita niya ang lungkot sa mata ni hikari "soory, i asked" biglang bawi niya. umiling si hikari "no ijo, okay lang yun, di ko lang talaga mapigilan, wala kasi siya dito" malumanay na sagot ni hikari "nasa new york po si papa, may meeting" dugtong ni yuki "ah, i see" sabi ng nagtanong "ijo, wag kang mahiya, dig in!" sabi ng birthday celebrant. nagsimula silang kumain. "sir, gusto nyo pa po?" inaalok pa ni yuki si arthur nang ulam. kumuha lang ang binata. napatingin ito sa dalaga and he spaced out. saying "chiharu" again. "sir?" takang taka si yuki at nakatingin lang sa kanya ang guro. natauhan lang siya nang magtanong si hikari

"ilang taon ka na ijo?" tumingin sa kanya si arthur

"27 po"

"aba'y bata ka pa pala, may girlfriend ka na ba?"

"wala pa po"

"mahirap sigurong maging teacher"

"hindi po, talaga lang po sigurong di pa panahon"

"ah, ayaw mu sigurong maabala"

"hindi po, hindi naman po abala yun eh, inspirasyon"

natawa si hikari. "baka pihikan ka lang talaga"

Hindi makasagot si arthur. "sa itsura mong yan, malamang napakadaming babae ang patay na patay sa'yo" parang gustong mabulunan ni yuki sa narinig "i don't know if that's a compliment or what tita, pero masaya pa naman po ako sa buhay ko ngayon" magalang na sagot niya. "kung matanda - tanda lang si yuki" sabi ni hikari "mama!" pigil ni yuki "tapos na akong kumain" sabi pa niya at nagpunta siyang cr. nagtago doon para maitago ang pamumula nang kanyang mukha "pasesnya ka na ijo, binibiro lang kita" sabi nito sa binata "okay lang po tita" sabi niya na somewhat may sayang nararamdaman sa kalooban. saglit na tumahimik si hikari "alam mo ijo, sadyang mahiyain yang si yuki" pagsisimula nito sa kausap at nakikinig naman si arthur. 'lumaki kasing mag - isa. ni walang kaibigan yan noong elementary siya. ngayong high school, nang magkabarkada siya, ako ang pinakamasaya. kasi sa wakas, marunong na siyang makihalubil sa iba. ang saya ko nung ipinakilala niya sa akin si arle, ang kauna - unahang barkada niya na pumunta dito sa bahay" sabi pa niya. "noong bata pa siya, pag birthday niya, para akong sirang plaka kakatanong kung maydarating ba siyang bisita, at ang lagi lang niyang sagot, wala naman pong ggustong kuma - usap sa akin kaya di nila alam na birthday ko ngayon" nakaramdam nang kirot sa puso niya si arthur, alam niya ang ganoong pakiramdam.

"Bukod sa barkada niya, ikaw pa lang ang nakakapunta dito sa amin na mula sa owara, kaya" pinutol niya ang pagsasalita at tumingin sa kausap "kaya, naisip ko, marahil importante ka din sa anak ko, kaya masaya ako kasi inaalagaan mo siya, that alone, im so greatful" ang mga sinabi ni hikari na laging naaalala ni arthur even on his way home. madaming naikwento si hikari at marami din siyang nalaman. nang makauwi siya, nadatnan niya sina tadase at jake na tulog sa kwarto ng binata. pinabayaan na lang niya ang dalawa at natulog na din siya.

"Kamusta ako nga pala si nadeshiko" pakilala niya nang dumating ang barkada ni yuki. "sila naman po ang barkada ko, si arle po itong nasa tabi ko, si reno ang cute na chubby, si naoimi, si hero po at si koichi" pakilala ni yuki "kamusta po, nice to meet you" sabay sabay na bati nila. natawa si nadeshiko. "let's get moving guys!" sabi ni reno "okay!" anng sagot nang lahat. si reno ang nagdo - drawing sa mga karton at si naomi ang taga gupit nang mga iyon. sina hero at koichi naman ay abala sa paggawa ng mga sirang table at upuan na donasyon nang owara at mga kapit bahay. si yuki naman ang taga sulat ng mga visual aids at si nadeshiko ay nag aayos - ayos nang lahat.abala ang lahat. napansin ni naomi na madalas ang pagsilip ni nadeshiko sa labas "hinihintay ninyo po ba si arle ate?" tanong nito "ah, bukod sa kanya may isa pa akong hinihintay" sagot niya. si arle ang nautusang bumili nang mga makakain nila para sa maghapon at magdamag. naglalakad siya sa bayan nang makita siya ni tadase "need help?" tanong nang binata "ah, thanks" na lang ang nasabi niya nang kunin ng binata ang mga dala niya.

"saan po ba tayo ma'am?"

"sa central park" sagot niya nang mahina

"talaga? doon din ako papunta eh!"

"pagkakataon nga naman" sabi nila sa kanilang mga sarili

Biglang bumukas ang pinto nang prep school at pumasok si arle. Nagulat ang lahat nang kasunod niyang pumasok ang binata "tadase!" bati ni nadeshiko at niyapos niya ang binata "i'm glad you made it" sabi pa niya. "oh, bakit?" tanong niya nang makita ang pagkagulat sa mga mukha nang mga magbabarkada.

"Ah, nagkakilala kami nung isang araw jan sa may park" kwento ni nadeshiko nang gabing iyon habang pinagsasaluhan nila ang pagkain. "magkakilala po kami" sabi ni yuki

"talaga?"

"owara din po kasi siya"

Nagkwentuhan pa sila tungkol sa mga kung anu - anong bagay. Napansin ni nadeshiko ang madalas na pagsulyap ni koichi kay yuki. madalas din niyang pansinin si yuki, ang kalat nito pagkumakain, ang pagsasalita at pagtawa habang may laman pa ang bibig. siya din ang nag - aabot nang tubig dito pagnabubulunan. tissue. inaalok siya nang kung ano man ang kinakain niya. then its clear to nadeshiko what's with koichi. tinignan niya ang binata. gwapo ito, kayumanggi ang balat, may height, maganda ang katawan, maasikaso, malambing siya kay yuki. "koichi" sabi ni nadeshiko "po?" sagot niya "ang bata bata mo pa pero ang ganda -  ganda na nang katawan mo, anu yan gym?" umiling ang binata "hindi po" sagot nito. "banat sa gawaing bahay, at tsaka" si naomi ang sumagot at pinigilan siya ni reno pero nakuha nun attention ni nadeshiko "at tsaka" si nadeshiko. nagtinginan ang barkada. "may nasabi ba akong masama?" takang tanong ng kanilang ate. umiling ulit si koichi. "wala po, katunayan po" sagot ng binata, malungkot "nanay ko po, dahil po sa nanay ko, may sakit po kasi siya, di na makagalaw, matagal - tagal ko rin po siyang inalagaan kaya po siguro ganito" sagot ng binata. "medjo nataba na nga po ulit ako eh!!" pagbibiro pa nito. saglit na katahimikan ulit. nakita ni nadeshiko ang lungkot sa mga mata ni koichi. kinulbit siya ni yuki na nasa tabi niya at sinubuan siya ng siomai, ang paboritong pagkain ng binata. kinain niya iyon sinigurado niya kay yuki na okay lang siya.

Masalamuot ang buhay ni koichi. Nang mamatay ang kanyang ina, naging malungkot siya at inabandona siya nang kanyang ama, ilang buwan lamang ang nakalipas matapos nang kamatayan nang kanyang butihing ina. Sinusuportahan siya nang tiya niya na matandang dalaga. mayaman ang kanyang tiya at kung gugustuhin lamang niya ay maibibigay nito ang lahat nang luho na hingin niya sa tiya niya. ngunit hindi ganoon ang binata. mula nang mamatay ang kanyang ina, laging lumalabas si koichi at umuuwi lamang para matulog. marahil he hates the memoirs lingering around the area. sa tuwing lumalabas siya, hindi siya tumatambay, he is working. may part - time job siya sa bayan. Alam ito ni yuki, kaya't sa lahat nang barkada niya ay si koichi lamang ang pinakamalapit sa kanyang ama. Umaasa din siya sa pensyon na natatanggap niya buwan - buwan.

Matagal nang may gusto si koichi sa dalaga. it eventually grew into love. Elementary pa lang sila, gusto na niya ito, pero di naman siya makalapit, dahil alam niyang gusto nitong mapag - isa. ngayong nag high school na sila, masayang masaya siya nang makita si yuki nung unang araw nang pasukan. Kinausap niya ito at di naman siya sinupladahan. lalo pa silang naging malapit sa isa't isa nang maging best friend ni yuki ang kanyang pinsan na si Arle. si yuki ang pinakamalapit na babae ngayon sa buhay ni koichi. at kahit ngayon pa lang, alam na nang binata na si yuki, o ang mga tipo ni yuki ang mga babaeng gusto niyang makasama habam buhay. handa siyang maghintay para sa dalaga. lahat nang iyon, sa maiksing panahon, ay nakita ni nadeshiko sa binata at para sa kanya, pasado si koichi!

+End of Chapter 4+

To Kiss In The Dark: Chapter 3

CHAPTER III:
KONNA NI CHIKAKU DE

Nag - uusap sina tadase at arthur sa living room ng bahay ni arthur nang biglang may nag - doorbell. Agad na pumunta si tadase sa may pinto at binuksan ito. bumungad ang mag - asawang Ruichi at Utao Asamoto., mga magulang ni arthur. nagmano ang mga sumalubong na sina arthur at tadase. ihinatid ni tadase ang mag - asawa sa salas na agad naman niyang ikinuha nang maiinom. sumunod na pumasok si Jake. nakatingin lamang ito sa kaharap. tahimik. blanko ang mukha. "ah, ano,.," bulong ni arthur na para bang nangangapa kung ano ang dapat sabihin. si jake din naman ay parang ilang na ilang din sa harap ng taong matagal niyang hinintay. bago pa man sila makagawa nang anu mang kilos ay pumasok ang isang babae sa pinto, at dumerecho ito kung saan naroon sina tadase at ang mag - asawa. pilit namang pinapakain ni tadase ang mga bisita ngunit biglang may nagsalita sa likuran ng binata. "tadashi" ang sabi ng boses. kinilabutan siya at parang nanigas ang buong katawan. dahan - dahan siyang lumingon. "halimaw" sigaw ni tadase. agad na tumakbo si jake papasok at tumungo kung nasaan ang lahat, iniwan niya si arthur. naabutan niyang hinahampas ng handbag ng babae si tadase. "mama, mama, tama na po!" pagmamaka - awa ni tadase. "tama bang halimaw ang itawag mo sa mama mo!!! tama lang yan sa iyo" hindi talaga maawat ang ina ni tadase sa kakapalo. lumapit si arthur kay jake. "jake, gusto mong kumain?" malumanay na tanong nito kay jake. tumango lang ang kausap. sumunod na rin ang mga magulang ni arthur sa hapag kainan.

Magkatabing naupo sina Jake at Arthur. nilagyan ng pagkain ni arthur ang pinggan ng katabi. nananatili naman itong tahimik. di man lang nagsasalita.sinusubuan siya ni arthur habang nakain pero nakatingin lang ang katabi sa kanya. matapo kumain ay pumunta ito kay tadase. hindi masaya si arthur. ang akala niya ay magiging okay ang lahat sa pagdating ni jake ngunit parang iba ang nangyari. hindi niya ito inasahan. "arthur, bago naninibago lang yun" sabi ni Miki, ang nanay ni tadase. "alam mo naman yang si jake, sadyang tahimik" sabi ni ryuichi. bahagyang napanatag ang loob ni arthur. dalawang taon nawalay sa kanya si jake, natural lang na mailang ito, kahit pa madalas silang mag - usap sa telepono, para bang ang layo pa rin ng loob nito sa kanya. naisip niyang, mas mabuti pa kung sa telepono ko siya kausapin, baka doon, mas kausapin niya ako. para bang hindi na niya kilala ang taong kaharap. naguguluhan siya. marahil kasalanan niya din kung bakit lumayo ang loob nito sa kanya. Naging mabuti ang relasyon nina tadase at jake dahil sa pag uwi - uwi ni tadase sa probinsya. samantalang siya ay di man lang makabisita doon kahit minsan, dahil sa kanyang trabaho. isa pa'y ayaw niyang nalalayo siya kay jake, kaya't in his point - of - view, "rather than feeling the pain of leaving, its better not to see him at all". ni hindi nga niya tanda kung kilala pa siya ni jake. dalawang taon mula nang iwan niya ito sa probinsya, ang laki na nang ipinagbago ni jake. naging cute na cute ito at mas naging kaaya - aya sa paningin ni arthur.

Masayng naglalakad sina Jake at Tadase sa central park. tumakbo si jake noong makita niya ang swing at agad na naupo rito. tuwang - tuwa siya dahil paborito niyang nauupo sa swing. hapon na nang nagyayang umuwi si tadase, napagod din siya sa mga ginawa nila ni jake. kinarga niya ito at umalis sila sa park. habang pauwi ay kinausap ni tadase si jake. "jake, na miss mo ba ako?" tanong niya, "opo, kuya tadashi" masiglang sagot ni jake, "eh si papa ba na - miss mo?" agad na sunod na tanong nito sa bata. "opo, sobra" sagot ni jake, "talaga? eh bakit mo namiss si papa?" si tadase "ah, kasi po ang tagal na naming di nagkikita, at tsaka" tumigil si jake "at tsaka?" tanong ni tadase "at tsaka po kasi, mahal ko po kasi si papa, kaya gustong - gusto ko siya lagi nakakausap sa telepono, nahihiya naman po ako pag kausap ko na siya" mahina at nahihiyang sagot ng bata. natawa si tadase. "alam mo bang mahal na mahal ka din ni papa?" sabi ni tadase. nanatiling tahimik si jake "at kaya di makauwi si papa pagbakasyon kasi, naghahanda siya para sa araw na ito, kasi darating ka, at para kay papa, gusto niyang paghandaan yon, para pag dumating ka, okay na, may pera na siya para mapalaki ka niya." salaysay ni tadase. sa murang isipan ng bata, marahil di niya maintindihan lahat na yon, pero isa lang ang naisip nniya, na mahal na mahal siya ng kanyang papa. Ilang sandali lang ay nakauwi na sila, antok na antok si jake. iniabot siya ni tadase sa ama. binuhat siya nito at inihiga sa kama niya. "tulog na anak, napagod ka sa byahe mo eh" nakatingin lang sa kanya ang bata. at nang paalis na siya, narinig niyang sinabi nito na "papa, pwede nyo po ba akong tabihan?" napalingon ulit si arthur at dahan dahan na lamang siya tumabi sa anak. niyapos siya nito at sinabihan nang "papa, I Love You" natahimik si arthur, maluha - luha sya nang halikan niya ang anak sa noo at sinabing "mahal na mahal ka din ni papa" at nagyakap ang mag - ama.

Lumabas ng bahay si tadase. Seven na noon nang gabi, iniwan niya muna ang mag - amang natutulog. nagpunta siya sa bayan. habang naglalakad siya ay nakita niya ang isang babae na papunta sa kanyang direksyon. abala naman si Arle sa pagtetext. buong akala niya ay klaro ang daan. tumigil sa paglalakad si tadase. hinintay niyang pansinin siya nang dalaga ngunit hanggang sa makalampas ito ay hindi nito pinansin ang dalaga. nagsimula nang maglakad si tadase sabay lingon ni arle "sana tinawag ko siya" sabi ni tadase sa sarili kasunod ang isang buntong hininga, "sana pinansin ko siya" sabi ni arle sa kanyang isip. tumalikod siya at itinago ang cell phone na wala namang baterya.

Lunes. Tumunog na ang bell para sa pagsisimula nang clase. nagsipaktakbuhaan ang mga estudyante para sa kanilang first period. abala naman ang mga teacher sa faculty room. Tumunog ang school radio na pinapatakbo nang radio club. "good morning students of Owara West High School" si Yuki ang president ng radio club "I have some important announcements to make so listen up, First, today's first period will be homeroom" she paused. there are so many reactions from the students and even from the teachers are surprised. "is she crazy?" tanong ni arthur sa sarili. "that can't be?" sagot ni yuna at nagpatuloy si yuki "Our principal, Mr. Herikawa, handed me this announcemnt. Second thing is the reason why we have homeroom for first period is that there will be a faculty meeting at the principal's office in less than five minutes after I make this announcement" at nagsipag - ayos ang mga teacher at dali - dali na nagpunta sa principal's office. "lastly, after shcool, radio club members are invited to a meeting regarding a very important matter. That's all Owara West, it's Yuki Kamishiro signing off" then the speakers went off.

At the principal's office. "this is the first time I'm going to see the Principal" arthur said to himself. everybody is waiting for the arrival of the principal. yuna is also tensed that it really made arthur ask. "why are you like that Ms. Eiri" yuna turned to himwho was sitting beside her. "This is the first time I'm going to see the principal". arthur was about to say something but then the dors opened and a young gentleman came through. He sat in the middle seat "god morning" he said and everyone replied "I'm Ryu Herikawa, I'm the principal of Owara West. Nice to meet you all" he introduced. then everybody replied "pleased to meet you sir" then the vice principal said "sir, this are the reports of the status of Owara, so as the profile of the new and old faculty members." he handed the reprts to ryu and the meeting have started.

Yuki just arrived at the classroom. she loks excited and arle mentioned it "You look excited" yuki looked at her. then naomi mentioned "Yuki must be really really privilaged" that made everyone suprised "huh?" yuki said "ah, yeah, because she had a talk with the principal" hero said "ah, ang daya nga, para tuloy gusto ko nang sumali sa Radio Club" si koichi naman ang nagsalita "eehh?" na lang ang naging reaksyon nang lahat. "may masama ba akong nasabi?" tanong ni koichi "may sira ka na ba? ikaw lang naman tong ayaw eh" si reno ang nagsalita "oo nga, kahit si yuki na ang nag - invite sa'yo eh di ka pa rin sumali" si arle at namula ang mukha ni koichi "ayan, may lumabas na kamatis" si reno naman "ano? humanda ka sakin" at nagtakbuhan ang dalawa sa loob ng classroom. hinabol ni koichi si reno. laging namumula ang buong mukha ni koichi pag nahihiya ito. at habang naghahabulan ang dalawa ay di nila napansin ang pag tunog ng bell at nagpatuloy sila nang biglang bumukas ang pinto. the Mr. Asamoto came in. all we're amazed but they managed to come back to their seats. arthur looked around as he stands in front of everybody. "good morning, I'm Arthur Asamoto, youre new homeroomm adviser. nice to meet you" he said introducing his self to his new students. yuki was still shocked and just said "this.. isn't happening right?" to herself, as she was dreadfully amazed.

The shuffle happende because MRs. Montalla got sick and was asked to transffer to her daughter's house at asano." explained to arle by yuki "as expected to the president of the radio club" naomi complemented. yuki was speechless then the schol radio turned on "kamishiro yuki, please report to the principal's office" nadeshiko said. yuki was confused but she went to the office. she heard the voice who called her from the campus radio. ryu is having a conversation with a girl who has her back turned on her. "god morning sir, you asked for me?" she respectfully asked, quite confused. "no i didn't" ryu answered "com'mon sir, the whole campus knows you asked for me" she reasoned "I know, but i really didn't" he answered "it was her" ryu added. "ha?" yuki jst said and the girl stood "what's with the ha?" she said and turned to yuki. "ate nadeshiko" yuki exclaimed.

Ryu and Nadeshiko are Yuki's cousins who lived on their own since their parents died in a car accident when they were kids.ryu (27) is younger than nadeshiko. ryu finished his studies at harvard university while nadeshiko stayed nadeshiko finished her masters in teaching kids particularly pre - schoolers. thanks to the funds their parents left they were able to survive everyday living. its though sad to be left behind by your parents at a very young age. ryu is a simple guy, who wears eyeglasses all the time. he is 5'7" and was a member of the school's basketball team at nagano when he was still studying there. he and his sister was adopted by the owner of the Owara and was raised at america. it was the dream of the late Xian Feihl, their foster father, to have children but unfortunately he cannot so he had the idea of adopting the siblings since their parents died. ryu graduated young enough and admitted to the masters school at the age of 17. he also finished his doctorate degree at the age of 25. they, the herikawas, went back to nagano as a fulfillment of a promise they said to xian., that they will continue the legacy he left. it was then urgent because xian died early. nadeshiko herikawa, 29, has a masters in child psychology and was never able to attend doctorate school because sho looked after xian when he was badly ill until the day he died. it was her that insisted to go back to nagano at once. it was though selfish for her but she really wants to see her cousin and their only tito and tita. and it may be a way to easily get over the death of their second parent.

That night. there's a feast at kamishiro's residence. there is a bounty of fod and everyone had a talk. they, Hikari, Nadeshiko, ryu and yuki, are on the dinning table feasting upon what is served. yuki ran late because she had to finish a brief meeting with the members of the radio club. "anong oras po ang uwi ni uncle?" ryu asked "oo nga po, medjo late na po ah" nadeshiko added. hikari frowned but she answered "nasa new york and tito nyo, may business meeting" sagot nya. "kaya pala malungkot ang tita ko" ryu said "well, there's nothing to worry about, he'll be back soon, alam nyo naman si tito, di makatulog pag hindi kayo ang katabi" he added. "sana nga" hikari just said. tapos na silang kumain. "i know tita, come tita, i'll treat you to a nice massage" ryu said "pero kuya, late na, wala nang bukas na spa" yuki said "don't worry, I'm open 24 / 7" he said and smiled. ryu stood and drove his tita to the living room and they started their massage session. yuki and nadeshiko helped each other cleaning the table and washing the dishes. At the sink. they have the chance to cathc up on their lives. "ate nadeshiko, kung si kuya ryu and magiging principal namin, eh ikaw? ano po ang magiging position mo sa school?" tanong ni yuki. tanong ni yuki habang naghuhugas siya nang pinggan. "actually wala, Owara was left to ryu and though i would like to help, iba ang gusto ko" sagot ni nadeshiko "eh ano po bang promise mo kay tito xian?" tanong pa ulit ng dalaga "ah, i promised that i will do everything that my heart tells me to do" simpleng sagot ni nadeshiko. saglit na katahimikan. "actually, i do have a plan" pagbasag ni nadeshiko sa katahimikan. "ano po?" takang tanong ni yuki "i am planning to put up a prep school" sabi niya habang tinatapos ang pagpupunas sa mga plato. "that's great, gusto kong tumulong ate" yuki said with a smile. "thanks yuki, but i do have a problem" nadeshiko was really worried with the place. she has no idea where to put it up since she is new to the new nagano. the town has changed a lot since they left. she described to yuki the ideal place she would like to put up the school. "i just want it to be accessible to any pint here in nagano," she said "Ah! there might be a place that great pero di ko lang alam kung may place doon" sagot ni yuki "ha? saan?" tanong agad ni nadeshiko "let's check it out tomorrow" yuki said.

"Hay!!! sa dinami - dami nang teaher, bakit si miss yuna eiri pa!!! pagrereklamo ni tadase kay arthur. naupo si arthur sa tabi nito at pinitik sa noo. "ayaw mo nun," sabi ni arthur "makakakita ka nang sexy araw - araw" dugtong pa nito "oo nga noh, pero baka wala ako matutunan doon" nagulat si artur sa sinabi ni tadase "ha? bakit naman?" tanong agad ni arthur "baka lagi na lang sa legs nun ako nakatingin" sagot nito at tumawa ito "luko - luko" na lang ang nasabi ng tiyo niya at tumayo ito para kumuha nang maiiinom nang biglang may nagdoorbell. "to, sina mama na yan" sabi ni tadase at binuksan ni arthur ang pinto "ang aga nyo po ata papa" bati ni arthur sa kanyang ama, at nagmano "naku, eh maaga pa ang uwi namin bukas" ang kanyang ina ang sumagot, at nagmano din siya dito "papa!" si jake, binuhat kaagad siya nang ama, pagkatapos magmano nito sa kanyang lola. hinalikan ni jake ang ama at niyakap. pumasok sila sa loob. sinalubong sila ni tadase. tinulungan nito ang kanyang lolo at lola sa mga dala nila. "tadashi, meron pa sa likod ng van" sabi ni miki at agad na pinuntahan iyon ni tadase para kunin. nang maipasok na ang lahat nang gamit ay sabay baba nina jake at arthur. tinawag sila ni Utao. "jake, halika muna dito apo" sabi nito. ibinaba naman siya nang ama mula sa pagkakakarga niya. lumapit ang bata at kumalong sa lola niya "bakit po lola?" tanong ng bata "uuwi na sina lolo at lola bukas" sabi ni utao. halatang nalungkot ang bata pero nagpatuloy ang lola nito "sasama ka ba sa'min apo?" tanong niya. "mama! ah.." sasabat sana si arthur pero pinigilan siya ni miki. nakatingin sa sahig ang bata "apo," si ryuichi naman ang nagtanong pero bilang sumagot ang bata "pwede po bang" sabi niya sa mahinang boses "pwede apo "sabi ni utao. umiling ang bata. "lola, lolo" sabi ni jake "pwede po bang dito na ako kay papa?" sabi nito at lumingon ito sa kanyang lola. "tumango ang lola niya. at tumingin sa jake sa kanyang ama. nakita niyang umiiyak ito "papa," dali - dali siyang lumapit sa ama 'papa, bakit po kayo naiyak?" tanong niya. umupo ang ama at niyakap siya "papa, wag na po kayo umiyak" at niyakap din niya ang ama. "masaya lang si papa anak, masayang masaya" bulong nito sa anak.

Kinabukas. Maagang umalis sina Ryuichi at Utao. inihatid nila si miki. hindi na sumama si jake. maghihintay na lang daw ito sa bahay maghapon para sa pagdating nang ama. una ay tutol si miki dahil walang magbabantay sa bata pero sinabi ni tadase na siya muna ang mag - aalaga sa pinsan at liliban muna siya sa clase. wala namang magawa si miki kundi ang pumayag. bago mag alas siyete nang umaga ay pumasok si arthur sa owara at talagang maganda ang mood nito para sa araw na iyon.

+end of chapter 3+

To Kiss In The Dark: Chapter 2

CHAPTER 2
OVERLAPING IDEAS

"Last night, my teacher, asamoto arthur, visited our house. it became so tensed when papa thought of him as one of my suitor yet it is exciting. thanks to that bento, unintentionally, it drove him a step closer to me. is it by choice or by chance? either way: its fine"

Yuki is on her way to school. when she turned into a corner she saw arthur who just passed by the central park. she ran and followed him. when she turned, she was about to call him but she heard "yuki" from behind. she looked at it was arle. napahinto sya at napatingin sa magkaibigan sa kanyang likuran. agad syang binati ni arle "good morning sir asamoto" masiglang sabi nito habang si yuki naman ay yumuko na lamang dahil sa hiya sa taong nasa harapan. sumabay sa kanilang paglalakad ang guro na lalong nagpatahimik kay yuki. "may hinahabol ka ba kanina at nagmamadali ka ha yuki?" wala sa lob na tanong ni arle "ah! eh! wala! wala! arle naman eh!" saway ni yuki at talagang hiyang - hiya ito. sinulyapan nya ang guro, tinignan kung ano ang magiging reaksyon nito ngunit patuloy lamang ito sa paglalakat at sa sobrang hiya, gusto na lamang maglaho ni yuki na parang bula sa pagitan nina arthur at arle

Breaktime.
Lumabas ng classroom ng 2A si Yuna. Nakita niya sina Arthur and Tadase na magkasama, nakatayo sa pasilyo ng building na yon. nakatingin sa labas si tadase habang si arthur naman ay nakasandal sa pader sa tabi nang ng binata. mukhang serioso ang pinag - uusapan nang dalawa. nasa ganoong kalagayan sila nang lumabas na din nang classroom sina yuki at naomi. "bilisan mo nga diyan arle" galit na sabi ni noami. nakita ni yuki ang kalagayan nina arthur at tadase at napatulala sya sa dalawa, inaabangan ang mga susunod na pangyayari. "sorry, hinanap ko pa kasi itong wallet ko eh, tena yuki" yaya ni arle nang makalabas na rin sya nang classroom. "yuki?" buong pagtatakang tanong ni naomi at sinundan nila ni arle ang dereksyon kun saan nakatingin si yuki at habang nakatingin sila ay ibinaling ni tadase ang tingin nya sa guro, napatawa si arthur at kinuha ang kanyang panyo, ipinunas nya iyon sa pisngi ni tadase na may amos dahil sa kinakaing tinapay "ay, sabi na nga ba eh, bakla yang si tadase ng 3B!" si naomi ang unang nag - react "hindi ah! mas mukhang bakla si sir asamoto!" sabat ni arle na malinaw na narinig nina yuki at yuna "tara na nga" galit na yaya ni yuki sa dalawa na agad namang sumunod sa kanya. si yuna naman ay hindi pinansin ang dalawa nang dumaan siya sa tapat nang dalwa papuntang faculty room.

Noong hapon ding iyon, sabay - sabay lumabas ng owara ang barkadahan arle, naomi, yuki, koichi, reno at hero. "guys, may lakad ba kayo bukas?" tanong ni arle. sumagot silang lahat ng "wala" at napagkasunduang na lahat sila ay lalabas since sabado naman kinabukasan.

Maraming tao sa bayan. kakagaling lang ng grupo sa isang arcade nagyong araw nang sabado. masayang masaya sila, lalong - lalo na si reno na nanalo nang isang malaking malaking teddy bear mula sa isang arcade na nilaro niya. iniabot niya agad iyon kay naomi na agad agad din namang tinaggap nang dalaga kahit nahihiya siya at nagpasalamat. at habang naglalakad ay humawak si naomi sa braso nang binata. sa sobrang hiya nito dahil sa dami nang taong nakakakita ay pilit nyang tinatanggal ang kamay ni naomi sa braso nya pero lalo lang hinigpitan ng dalaga ang pagkakahawak sa kanya na talagang nakapagpatawa sa buong barkada. habang tumatawa ang lahat ay seriosong nakatingin si koichi kay yuki, na hindi sinasadyang napatingin din sa kanya. nakaramdam ng hiya si yuki ngunit di niya ito ipinahalata at nginitian pa rin niya ang binata. muli ay nagpatuloy and barkada sa paglalakad hanggang sa makarating sila sa mall. nagpiyesta sila sa dami nang mga bagong pwedeng pasyalan sa loob ng nagano mall. sa isang parte ay may napansin si naomi na isang jewerly shop at pumasok sila doon. abal sa pamimili ang mga dalaga samantalang sina hero at renoay nagsukat ng mga bling - bling. sa section naman ng paired rings nagpunta si koichi. nadaanan nyang nagkakagulo ang tatlong babae habang tinitignan ang isang mamahaling necklace. "pwede po bang i - tyr?" tanong ni arle. "opo ma'am" sagot ng saleslady at iniabot ang necklace kay arle "yuki, dali" sabi ni arle "teka, arle, bakit sa'kin? teka!" pagtanggi ni yuki pero naisuot na sa kanya ni arle ang necklace "wow!" buong paghangang sabi ni naomi "bagay na bagay po sa inyo ma'am" sabi ng saleslady. tinignan ni yuki ang sarili sa salamin, totoo nga ang sinasabi nila, napakaganda ng necklace sa kanya. gustong gusto ito ni yuki "miss, magkano po yan?" tanong ni arle "15,000 po ma'am" sagot ng saleslady "ha! ang mahal pala niyan" sabi ni naomi "sabi ko na nga ba eh" si yuki, hinubad na ang necklace at ibinalik sa saleslady "thank you po" "thank you miss" sagot ng babae "sayang naman! ang ganda pa naman din sa'yo kaso nga lang ang mahal" si arle at naglakad na sila palayo sa nasabing shop. kasunod ang tatlong escorte. nakita ni koichi ang lahat. nakita nya kung gaano kaganda ang necklace kay yuki. naglakad -lakad na sila palayo at nang mapagod ay umupo sa isang bench na malapit sa activity area ng mall habang kinakain ang mga tinapay na binil sa isang stall. masaya silang kumakain nang may napansin si reno na isnag pamilyar na tao sa hindi kalayuan. nagsalita siya matapos punasan ni naomi ang kanyang pisngi. "hindi ba si sir asamoto yun?" sabay nguso sa guro na nakatayo sa hindi kalayuan. agad na napatingin si yuki sa dereksyon na iyon. "may kasama kaya sya?" tanong ni arle, matalim na tinignan ni yuki ang kaibigan pero di ito alintana ni arle. "tera, lapitan natin" sabi ni yuki. tumayo ito at naglakad "oy, yuki, wag mong solohin ang tsimis" agad na sumunod si arle sa kanya"yuki" pigil ni koichi pero sadyang desidido ang dalaga. walang nagawa ang barkada kundi ang sundan si yuki. malapit na sanang tawagin ni yuki ang guro nang makita nila ang taong kasama nito. hindi makapaniwala si yuki kaya't napatigil siya sa paglalakad. si tadase ang lumabas sa tindahan iyon ng mga branded na damit. agad na umakbay si tadase sa guro na naghihintay sa labas ng shop, nakangiting naglakad ang dalawa palayo sa nasabing tindahan. "sabi na nga ba eh" usal ni hero "bakla talaga yang si tadase" dugtong pa ni naomi "hindi ah! si sir asamoto yung bakla, sya yung inakbayan eh!" pangangatwiran ni arle "hay, tayo na nga" yaya ni reno at sumunod naman silang lahat. hindi maintindihan ni yuki ang nararamdaman. nagseselos siya sa dalawa kasi kahit deviant yung relasyon nila, nakakapag public display sila at lagi silang magkasama. ang buong akala niya ay special sya para sa guro ngunit mas gusto pala nito ang mga lalaking tulad ni tadase: gwapo, matangkad, maganda ang pangangatawan, masayahin, at may sinabi sa buhay. "maybe that was just for the bento" she whispered.

Masyadong pre - occupied si yuki kaya hindi niya namalayan na naiwan na pala nila sina reno at naomi sa isnag giftshop sa 2nd floor ng mall. tumaas sila ng third floor. abala naman sina arle, hero at koichi sa pag - uusap tingkol sa mga palabas na pelikula ngayon sa mall. may action, comedy, drama, romance, horror aT sci - fi. nang makarating sila sa ticket ng sinehan ay medyo mahaba pa ang pila "hero, samahan mo nga ako sa supermarket" yaya ni koichi "bakit pare?" tanong ni hero "bibili tayo ng makakain" sagot ni koichi "mas maganda na nga dun bumili para mas mura, medyo mahal kasi dito eh" si arle., "koichi AKO na lang ang sasama" dugtong pa nito na may diin sa salitang "ako". naiwan sina koichi at yuki sa may ticket booth. napansin ng binata na tahimik si yuki pero inassume niya na dahil ito sa paghihintay sa mga kasama "yuki" ang tanging nasabi nya na ikinagulat naman ng dalaga. agad din namang tumingin ito sa kanya "mukhang iniwan na nila tayo" dugtong ni koichi na parang nahihiya. saglit na katahimikan. nag - iipon ng lakas si koichi para sabihi sa dalaga na sila na lang ang manuod ng sine habang si yuki naman ay sadyang tahimik lang "yu - yuki, gusto mo, gusto mo pa bang manuod, kasi magsisimula na yung showing eh" hiyang hiyang tanong nito sa dalagang katabi. "ahm, sige, tutal nandito na rin naman tayong dalawa" sagot ni yuki nang nakangiti. "ayos na rin to" dugtong pa niya. nagtataka man sa mga sinabi ng dalaga ay tuwang - tuwa pa rin si koichi at sa wakas ay maisasama niya ang dalaga panuuod ng sine. kung baga "psuedo - date" in an instant. bumili nang ticket si koichi. horror ang napiling panuorin ni yuki. habang nasa loob ng sinehan ay hindi mapakali si koichi habang si yuki naman ay interesadong interesado sa pinapanuod. hindi naman makapanuod ng maayos si koichi dahil mas iiniisip pa nya kung paano iaayos ang sarili. nahihiya siya ngayong katabi niya si yuki, at silang dalawa lang ang magkasama. ipinatong niya ang braso sa ibabaw ng sandalan ng dalaga na para bang nakaakbay siya dito. nasa ganito siyang posisyon nang biglang napasigaw sa takot ang kasama at niyapos sya nito habang patuloy sa pagsigaw.pikit ang dalaga at mahigpit na mahigpit and pagkakayapos niya sa binata. gulat man sa pangyayari ay niyapos nya rin ang dalaga hanggang sa humupa ang pagsigaw nito at lumuuwag ang pagkakayapos sa kanya. tinanong siya kung tapos na ang nakakatakot na eksena ngunit bago pa makasagot ang binata ay mas napansin nito ang masyadong pagkakalapit ng mga mukha nila ni yuki. ramdam niyang namula ang kanyang mukha, maraming salamat sa madilim na sinehan he was able to hide it. tumango lang siya bilang pagsagot sa dalaga.

Masaya si yuki. lumabas na sila ng mall. hapon na at niyaya na siyang umuwi ni koichi. nagsimula silang maglakad. tahimik ang dalawa at parang walang gustong magsalita. narating nila ang central park matapos maglakad ng ilang minuto. tumigil si yuki sa central park "dito na lang ako koichi" paalam niya sa kasama "maraming salamat sa araw na ito, nag- enjoy talaga ako" sabi niya at naglakad na sya palayo sa binata. inihatid naman sya ng tanaw ng binata. bago pa man siya lumiko sa may kanto ay humarap pa ulit ito sa binata at kinawayan ito. kumaway din si koichi sa dalaga at tsaka nagsimulang maglakad pauwi. naging masaya siya sa mga sinabing iyon ni yuki na talagang nagbigay sa kanya ng sigla at isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi.

Lunes ng umaga.
Naglalakad sa sidewalk ang napakagandang si Yuna eiri. maraming mag - aaral ang bumabati sa kanya, karamihan ay mga lalaki. isang matamis na ngiti sa labi ang kadalasang tugon niya sa mga ito. bata pa si yuna, dalaga, sexy, matalino, masipag, tama lang ang height nya at may magagandang assets. natural ang pagkakapula nang pisngi at kahit walang lipstick ay kaaya aya pa rin ang mga maninipis niyang labi. bagay na bagay sa kanya ang kanyang suot na kulay white uniform para sa araw na iyon. maraming nanliligaw sa guro ngunit talagang si arthur asamoto lamang ang tipo niyang lalaki. patuloy siya sa paglalakad nang makita niya si arthur na parating mula sa kabilang kanto ng owara. "behave ha! don't fool around, be careful. have a safe trip. i'll be seeing you later after school" si arthur, may kausap sa kanyang cellphone. "i love you to" sagot niya sa sinabi nang nasa kabilang linya at pinutol na niya ang tawag "ang sweet naman, buti pa si jake" si tadase, na may selos sa tono nang kanyang pagsasalita. sumabay ito nang paglalakad sa guro. inakbayan siya ng guro at binulungan, "ano ka ba? baka may makarinig sa'yo. tsk! teacher mo ako ngayon" na sinang - ayunan naman ni tadase at inalis na niya ang pagkakaakbay sa binata. nagtawanan silang dalawa. kitang kita ni yuina ang mga pangyayari. napatingin sa kanya ang dalwa matapos tumawa. nakatayo lang siya sa may gate ng owara at kunyari ay may kung anong hinahanap sa kanyang bag. "i can't believe they can actually do that in such a place" she said to her mind "good morning miss eiri" masayang bati ni tadase sa kanya. "ah, good morning" tila nagulat siya sa pagbating iyon sa kanya. "well, I will be going, see you later sir asamoto" paalam niya kay arthur "see you later ma'am" paalam niya kay yuna. kumindat at nagsmile si arthur at wala namang ibang reaction si yuna kundi isang matamis na ngiti. "shall we" sabi ni arthur at sumenyas na umuna si yuna sa paglalakad. tumayo si yuna at magkasabay silang pumasok ng owara. hindi naman maitago ni yuna ang inis sa kanyang nasaksihan kani-kanina lamang at talagang nangagalaiti ito. "ms. eiri, maghintay ka lang ng tamang pagkakataon at mananalo ka rin, magiging sa'yo din si arthur" sabi ng dalaga sa sarili.

Nang umaga ding iyon. Breaktime.
"Bakit kaya absent si yuki?" tanong ni arle "baka naman may ginawa ka sa kanya pare?" si hero at inakbayan niya si koichi "OH - EM - JI" sabi ni naomi at nagtaklob siya ng bibig gamit ang kamay. unang pumasok sa isip ni koichi ang nangyari sa kanilang dalwa sa sinehan. posibleng iyon ang dahilan ngunit binawi din niya ito nang maalala na masaya naman si yuki nang ihatid niya nung hapon na iyon. "sa palagay ko, walang nangyari sa kanil o kung meron man ay hindi iyon ang dahilan" sabat si reno "eh ano pa?" tanong ni naomi at humawak ito sa braso ni reno "kasi pansin ko lang na tulala sya kahit nung nasa bayan pa lang tayo" pangangatwiran niya "at hanggang sa pumasok kami sa sinehan, napansin ko na talagang iba yung katahimikan ni yuki" dagdag pa ni koichi at naisip niya na marahil ay talagang nagustuhan ni yuki ang necklace. nakita niya kung gaano kasaya noong suot niya ang alahas at medjo inis siya noong ibinalik niya ito sa saleslady. pero he is also hesitant, kasi he knows yuki is never a materialist, but it came to his mind that maybe, yuki really liked the necklace. mula doon ay nabuo ang isang plano sa kanyang isipan.

Hapon na nang makabalik ng bahay sina yuki at hikari.naupo si hikari sa salas habang kumukuha naman si yuki maiinom para sa kanilang dalawa. inihatid nila si shinji sa airport dahil aatend siya nang business meeting sa amerika. naging mahaba - haba at nakakapagod ang biyahe. isa iyong international conference amongst the branches ng kanilang multinational company na kung saan isinama si shinji ng kaniyang boss. malungkot si hikari dahil ngayon lang nangyari na nag - trip ang kanyang asawa na hindi siya kasama. hindi tiyak ang araw ng uwi nito kaya mas nalunkot si hikari. si yuki din naman ay nalungkot pero nainis sya sa tuwing naaalala niya ang mga sinabi ng kanyang papa bago ito umalis "dapat pagbalik ko, ako pa rin ang number one guy mo ha!" ngunit di rin niya maalis na mag - alala sa kanyang ina dahil baka hindi nito makaya nang wala ang kanyang ama. niyakap niya ang ina at sinabing "okay lang yun mama, babalik naman si papa eh" na nakapagpalakas ng lob ng ina.

Humahagibis ng takbo si arthur "ano ka ba naman, anong oras na?! bakit ngayon ka lang?" tanong ni tadase sa kadarating lang na kasama sa bahay galing sa owara. "teka, pwede mamaya na ang sermon, magbibihis lang ako" patuloy ito sa taas, papunta sa kanyang kwarto. "grabe! Hindi na talaga gagaling pa ang matandang yun!" usal ni tadase habang patuloy sa pag - aayos ng mga gamit nila sa kusina. nakahanda na ang lahat. tumaas na si tadase para magbihis na din. makalipas ang ilang minuto ay lumabas na ng kanyang kwarto si tadase. muli niyang sinilip ang kwarto si arthur. kumatok siya at pumasok. hinanap niya si arthur at nakita niya itong walang suot na pang - itaas. naka boxer's pa lamang ito at naka - upo sa kama. "ano?" tanong niya dito. lumingon ito at ibinaling muli ang tingin sa kanyang nakabukas na damitan. makikitang organized ang mga gamit doon. maayos ang pagkakatiklop at pagkakaayos ng mga damit. "tsk. hindi ko alam ang isusuot ko" sabi ni arthur nang maramdaman niyang umupo si tadase sa kanyang tabi "eh eto kaya?" nagsimulang alukin ni tadase ng damit si arthur. ilang minuto pa ay napikon na si tadase "nako! yung terno nyo na lang ang isuot mo" sabi niya na galit. nagulat si arthur at niyakap niya si tadase. "ang galing mo talaga tadase" at sinimulan na nyang hanapin ang nasabing damit. bumaba na si tadase at naupo sa sofa. ilang minuto lang ay sumunod na si arthur "ang gwapo natin ah! magugulat si jake panigurado" papuri ni tadase. magsasalita pa sana si arthur nang biglan may nagdoorbell.

+end of chapter 2+

Let Me Introduce You To My Girlfriend ~Windstruck~

TITLE: Let me introduce you to my girlfriend (Windstruck)
YEAR: 2004
CHARACTERS (MAIN) :

• Jun Ji-hyun as Officer Yeo Kyung-jin
• Jang Hyuk as Go Myung-woo

PLOT SUMMARY:

The first half of the film, told from Myung-woo's point of view, details the couple's growing attraction and love for each other, which climaxes with a trip to the countryside where Myung-woo tells Kyung-jin that if he were ever to die, he wanted to come back to earth as the wind. Soon after, he is almost killed in a freak automobile accident, but Kyung-jin saves his life.

The film takes a turn into the fantasy genre in its second half after Myung-woo is accidentally shot and killed by another officer (although the situation is such that Kyung-jin thinks that it was her shot that killed him) as Kyung-jin chases after a criminal. Kyung-jin falls into a suicidal depression over his death and attempts to kill herself several times, almost succeeding when she throws herself off a building, only to be saved when a giant balloon floats under her. Soon after, she experiences visitations from Myung-woo, who appears as the wind, sending her messages and, at one point, he even appears in her dreams in order to give her the will to live after she is nearly shot to death by a criminal.

facts from wikipedia.org

Final Destination (Short Story)

A dark universe is at sight…

Deyii runs as Getzo chases him away. Celebi is far from them and guided by a dark light surrounding her. Getzo keeps throwing balls of as big as a basketball yet contains a powerful element. Deyii keeps on running away from Getzo’s attacks. He recovered his energy and gives Getzo a powerful ray of light that distracted him and Deyii got a chance to free Celebi. Soon the powerful light vanished and Getzo found out that Deyii and Celebi is getting away from him. The land they are standing on is slowly breaking…

”You’ll never find a way…no one ever escaped the rage of a dark prince!” Getzo said while walking towards the place where Celebi and Deyii are standing. “Getzo, just leave us alone!” Celebi cries while saying those lines. “NEVER!!!!!!!” Getzo shouted out loud and released a very dark energy that made everything in Narujan gloomy. “Princess Celebi, forgive me if I’m going to do this to you.” Deyii just said when he faced the princess “What?” Celebi asked and suddenly Deyii make her sleep by a powder of sleeping potion sprinkled by Deyii. “I’m sorry my princess.” Deyii caught the sleepy princess and enclosed her in a one-man spaceship and turned it on. The princess was send into a trip to the endless universe and blasted off quickly. The princess saw her love for the last time and a tear fell from her diamond eye while being farther to her savior. “DEYII…..”

Forseti was then awaked. She leaned her back on the bed’s head board and hugged a pillow. She is still crying while looking at the evening sky. She looked on the clock on her side table. It is 12:05 am.

What a strange dream! I wonder why I am involved in that situation. Who is Deyii? Who is Getzo? Why they called me Celebi? Oh, maybe it’s just my pure imagination. I better get back to sleep. She said to herself, lay back down and tenderly closed her eye.

6:58 am. The cuckoo clock is tired of awakening Forseti. She just woke up when she fell off her bed. She searched for the clock by her hands and when she found it she took it and looked at the time. “Gracious!” she ran downstairs and fixed herself. After gearing the school uniform she went straight to the kitchen. “Good morning papa! Morning mommy!” she said while taking a slice of bread. “Why are you in such a hurry?” her father asked. “Maybe she’s late for school again. Am I right?” her mother who is busily cooking then said. “Bye! Bye! I have no time for chatting, I’m totally late.” Forseti said in such a hurry and she went out to go to school.

On her way to school…

She ran fast to be able to get the last trip of the bus to her school. In that way she will not be late. She saw the bus when she was quite far. She hurried by doubling her speed. When she was on her half-way to the bus, she bumped into this guy…she dropped to the floor. “Ouch!” she said while feeling her left legs that is slightly aching. “I’m sorry miss” said the guy who is standing right on her front. He assisted Forseti to stand. Forseti then looked at the bus and when she saw the bus is going away she tried to run but her left leg is just too affected by her fall that it aches every time she moves. “Are you alright?” once again asked by the man whose holding him. “No, I’m not. I missed the bus!” she answered. “I’m sorry. I should paid attention in my way. I’m sorry for the delay.” The guy humbly said. “Oh, that’s all right. I will wait for the next bus” then Forseti faced the guy. She was totally amazed so is the guy. “Excuse me! Miss, have we met before?” the guy asked “I don’t think so, but your face is familiar.” She said. Is this the guy who called me Celebi in my dream? Maybe, I should ask him. But I’m so shy to ask if he is the Prince in my dream. “By the way, where are you schooling?” the guy asked shyly. Forseti just answered “at the West Junior High School at 3^rd district” “that’s not far, maybe I can take you for a ride?” the guy asked and Forseti nods.

When they reached the school at the 3^rd district…

Forseti jump off the motorcycle and fixed her skirt that is slightly deformed upon riding the motorcycle. “Whew! Thanks for the ride…”she stares at the guy and stretched her hand to the guy’s side. “Oh, that’s nothing. By the way, I’m Chaunsel (Kaunsel) and you are?” the guy asked upon reaching the girl’s hand and holding it on. “Forseti” she answered and took off her hand and run to the school’s gate. She turned her face back to the guy and waved “good bye!” and the guy waved his hand too and watched Forseti as she enters the school.

Mean while…

A Dark universe is at sight…

A sealed Castle is flying on Mars’ orbit…

“Now, have you found the whereabouts of my princess?” a man who is sitting in an elegant silver chair and a lady kneels in front of the said man. “Yes, Lord Getzo.” The woman answered. “Tell me, where can I find my Princess? Tell me, Morbed.” said Getzo. “Her aura was found on a place they

called Earth, My lord.” answered Morbed. “Artio!” said Getzo. “Yes, Lord Getzo.” Said a man, who is called Artio, upon calling him he kneeled besides Morbed. “Go and look for my Celebi in a place they called Earth.” Getzo commanded. “Yes, My lord” answered Artio and he teleported to Earth.

Back to Earth…It was after dinner…

“Chaunsel….” Forseti said as she stares at the window right next to her. Minutes passed and she continuously stares at the window. Until an image of a fairy just appeared. “Huh?” she was amazed. She opened her window and just a hard wing passed on, coming inside of her room. She was so frightened. The bulb on the ceiling is dimming and soon lost it light. “Who’s there?” she leaned on the wall and her body started to shake. “Pardon me, my princess” a voice said. “Who are you?” Forseti nervously asked then the fairy suddenly appeared. “My princess, pardon me, I’m your loyal servant, Iaho” the fairy said. “Iaho? Princess? Am I your princess?” Forseti asked. “Of course, Princess” Iaho answered and kneeled in front of Forseti. Forseti blushed and asked Iaho to stand up. She sat at the bed and stared at the fairy. “Is their any problem?” Iaho asked. “Nothing, I just can’t believe that I am a princess, a real princess.” Forseti held her face and slightly blushed. “Yes, my princess Celebi” said Iaho. She pouted and sat on her bed turning her back to Iaho. “Why my princess? Did I say something that made you mad?” said Iaho and kneeled next to Forseti. “I’m not Celebi. My name is Forseti.” Sadly said by Forseti and faced the fairy. “Really, but you resembles her. Maybe I just over thinking of her that when I saw you I thought that you are Princess Celebi.” explained Iaho. “Where do you come from? And are you really a fairy?” curiously asked by Forseti. “Yes, miss Forseti, I’m from a planet called Narujan and I serve as the fairy guardian to princess Celebi at Amenhotep Castle.” answered Iaho. “Really? Incredible. Maybe I can help searching for Celebi? If you let me to..so…” shyly said by Forseti and the fairy just said yes.

The next day…

The search started…

“Iaho! Iaho! You should better be a human while in search for Celebi.”said Forseti while fixing her things to school. “Maybe your right. I should be a human. But I may be a hindrance to you.” He said. “Don’t be silly! How will a fairy be a hindrance for a human?” she said then laughed. Iaho now seem to like Forseti and said, “I’m not silly! I’m just worrying..” Forseti stoped on what she is doing and she came closer to Iaho, held his hand and rise her right hand and seriously said “I swear to protect you and help you while in search of your princess Celebi.” and suddenly kissed his forehead. Iaho blushed and just smiled at Forseti. “Let’s go to school!”

On their way to school…

When they reached the 5^th street, quite far from Forseti’s house, they heard a loud screaming of people who are being chased by something unknown. “What is that?” forseti asked and run to the place of the attack.

“Forseti! Don’t go! Oh, that girl, she’s in trouble.” Iaho shouted and when forseti seem not to hear him he transformed to being a fairy again and followed Forseti. What they saw is a total damaged done to the city. The place is covered of thick ice and a flying man is blowing ice continuously. Forseti hided to a narrow post and there Iaho followed. “forseti, what do you think you are doing?” Iaho said to Forseti with slight anger. “I’m sorry; I just want to see what is happening.” She said facing Iaho. Then suddenly they heard a loud cry of a child, they saw that the child’s mom is frozen by the man who is flying and blowing ice, “you pesky kid! Freeze!” said the man and when he was going to blow the child ice from his mouth, “NO!!!!!!” Forseti ran and got the child before totally blown by the man’s ice. “Huh!” the man is amuzed “an intruder, I’ll kill you with my icy cool breath, take this!” the man took in air and when was about to blow, someone threw the man with a ball of just power. Then the man looked at the direction where the ball came from, “Don’t you ever hurt my friend!” Iaho said. “And who are you?” the man said “Forseti run. Save the child.” Said Iaho and then turned his face to the enemy. After they talk Forseti ran and saved the child from being harm. When they reached a safe ground she watched the fight of Iaho and the Ice monster.

Iaho stands in front of the ice monster. “So, you’re a fairy from Narujan planet, the planet which Lord Getzo’s love, Princess Celebi, resides.” The monster said. “Huh? Who in the universe are you?” Iaho asked the monster. “I am the loyal servant of Lord Getzo, I’m Artio, the ice bird of Uranus.” The monster proudly said. ”Enough!” Iaho said and gave the monster a powerful attack. The monster didn’t escaped the attack and hurt his hand. “You damn Fairy! Prepare for your end!” then the monster start to get energy from waters there in the area. “He is getting the waters in this area to be his attacking force, I’ll never let that to continue…” said Iaho.

Wow, I didn’t imagined that Iaho has a huge power scale that he is able to fight monsters like that, the Ice monster, I wish I could also fight like him.

“Do you really want to?” a voice coming from no where. “Who are you? How can you talk to me?” Forseti said to herself. “I’m a friend, and you are talking to me by telepathy, and when you accept my offering, it can be your power too.” A voice from no where said. “Really? (Forseti is very amazed) but how can you give me powers? I don’t know where you are!” she replied. Then, she saw a bright star in the middle of the day sky, then the voice said, “Try to reach for that star you see from there” then she reached for the star, and when she finally reached the star “the light is so warm…”

Then, when she opened her eyes, she wears this cute dress with a sword on her right hand. “Wow! I look cool.” Then when she looked in front of her, she saw a woman in a white coat, “They should call you, the warrior of light! so long!” then the woman vanished. Forseti is so amazed that she almost forgot Iaho…

She jumped off the building and head toward to the ice monster…”Take this you creepy monster” then she slashed the monster’s arm. Then she stood in front of Iaho “who are you!” Iaho asked “That’s not a problem, just finish the fight first!” warrior of light (Forseti) said. “Yeah!” Iaho stood and placed himself to attacking position. “You!!!!” said the very mad Ice monster, Artio. Then, warrior of light regained her fighting position.

“You’ll pay for this!” then the monster unleashes a powerful force that made the entire place covered with thick ice and snow is continuously falling from the horizons. Iaho attacked the monster by balls of energy and Light (warrior of light) is swaying her sword from left to right as they attack Artio but the monster is better than them that he just made the two tired without him getting hurt. Then, he made a blizzard that threw Light and Iaho away. Light bumped into a post and Iaho crashed inside a restaurant after breaking its glass. Artio laughed and boastfully said “Is that all you’ve got??? I didn’t gain any scars from you two…” Light and Iaho is trying to stand but they just couldn’t. Then, Artio started to get energy from the people. Forseti is quiet exhausted yet she have thought of a good thing. She distracted Artio from doing the energy sucking and Iaho and Forseti gave their best shot for this attack.

“Holy light slash!” yelled the two of them and a powerful light slashed off Artio into two pieces.

“NO!!!!!” is his last words.

Everything came back to normal. . . .

Days after the incident, I met Choir. She is the fire warrior. We met when I was fighting with another Getzo’s soldier, Molto. They defeated Molto with ease. Then they became good friends.

The next there was an attack happening on the 3^rd district near our school. We ( Iaho, Choir and me ) are on the school building when we new about the news. Iaho and I ran to the place of attack. When we reached the place, we saw Choir; she was captured by the monster.

“Choir!” I screamed

“Forseti! Transform.” Iaho said.

“Warrior of light, ( the brooch she wears shines ) transform!” then she wears the warrior suit.

“What should we do Iaho?” I asked Iaho.

Then he just blew continuous attacks of powerful balls and at last Choir is free. I came near Choir and assisted her. The time Choir is regaining her power; the monster unleashes a powerful aura that threw the three of us away from him, and it almost taken all of our power.

Then a rescue came when the monster, Tadesco was about to get near us. No one of us can stand because of extreme fatigue. She threw a ball of soil to Tadesco. “Hold it right there! You ugly faced monster.” She said and she finished Tadesco with an “Earth shaking!” an attack of which the ground shakes and separates creating a cliff to the core and immediately closes. And Tadesco is a history.

After a week, the group met Kim, the warrior of wind and she shared what she knew about the base of Getzo. She is in a hurry, she is knowledgeable to Getzo’s plan of destroying Earth, so the group immediately acted on it.

Weeks after our first meeting, I saw Chaunsel again in the bus stop where we meet before. I came close to him and he just grabbed me on my arms. “Chaunsel, wait!” I’ve said. No word was said by Chaunsel. He made me enter the car and he drove our way to the playground at the city’s park.

“Why have you brought me here?” I asked. He is still speech less. “if your not going to say something, I will just…” I said as I took my step away from him. “Wait, Forseti…don’t leave me, now that I need you.” He said in a low voice. “What is it? I don’t know if I can help but I can try…” I said and sat over a bench near to us. Then he followed me there. “Forseti can you tell me who am I?” he asked me. “Yeah! Your Chaunsel right? That’s a silly question coming from you huh!” I said with slight giggles from my stupid mouth. I looked at him and I saw his face showing disappointment. “Common chear up buddy! Any problems we have, all of those has answers in a given time, you’ll find out!” I said and stood up. Chaunsel stood up and embraced me from my back. I know he cries, I can feel the shackles from his arms, I can feel the sincerity in his warmth, I can smell his perfume that covers me, and the last thing I know, his lips is touching mine.

All of those times are memories….

Now, I’m facing the biggest fight of my life. Iaho, Choir, Amazo, Char, Kim and I are going to the base of the enemy.

Getzo and Morbed came to us in surprise. Instead that we are going to their base they came here on Earth and blew the city. Chaos started. And a fight started. Morbed just stands on a corner and let her god, Getzo feel the pain of defeat.

Getzo was defeated by the combined powers of the elements. That is when the real Getzo arrived. He is standing on a flying disk. The powers of the warriors are down. Iaho gave his powers on me so as the girls. They gave their last power to me. And the crystal of light is formed. And it shone the world a very bright light. The next thing I know is there is a light covering the universe.

Getzo and Morbed are off an unknown place….

The warriors and their elements are still shinning…

And a warm kiss is granted to a hungry heart that waited for years and years ago…….

And the planet once again rejoiced for the victory we gained…

And this is how I made my way to my home, Narujan.

Narujan Princess.

Celebi / Forseti

Wife of Deyii / Chaunsel

Final Destination

(Coming Home to Narujan)

a story I personally made